Yalnızlıklarımız

Sen bana, hoşçakallar biriktir dilinde,

Ben sana, ölülerin de birer adı olduğunu.

Sen, öyle uzaktan bir göz at bana,

Ben, Ankara'da denizi düşleyen bir çocuk gibi,

kapatacağım sabaha karşı,

aslında çok da gerekli olmayan bir uykuya gözlerimi.

Sen, bıçağı göğsünden tut

Ben, bıçağın sırtından geçip öptüreceğim sana bileklerimi.

En iyisi sen, benden uzakta, bir şehrin kaldırımlarında,

Elinde bir şemşiye tut yağmura isyan!

Ve ben, kendi yalnız mevsimimin kuraklığına aldırmadan,

Bütün sokakları sele vereyim.

Tek kişilik yatağımızda, çift kişilik mutluluğumuzdu aşk.

Şimdi ise sığmaz oldu koskoca şehre yalnızlıklarımız...