Yangın,yangın,yangın...

Önce evler eskidi

Bahar çekildi

Bulutlar döküldü yüreğimize

Bir bir sarardı düşlerimiz

Bir kıvılcım oldu

Tutuştu gülüşün

Ulaştı maviden griye gökyüzü

Ve yıprattım birer birer

Dün gibi sensiz caddeleri

Eskittiğimiz posta kutularından

Tükettiğimiz derin bir boşluktan

Acımtrak bir iç çekiş ;

Yangın,yangın,yangın...

Kaybolur gider dizelerim

Anlamsız bir şiir olur sensizliğim