Yanılgı

Bir kıyıya fazla erken vardım,
deniz henüz beni çağırmamıştı.
Dalgayı kendi içimden büyüttüm,
su yalnızca suymuş, taşmamıştı.

Bir bakışın gölgesinde durdum,
orada bir anlam aradım gizli.
Söz söylenmedi, yemin edilmedi,
ben içimde kurdum o cümleyi.

Sessizlik bazen boşluktur,
bazen de yalnızca sessizlik.
Ben onu yankı sandım,
duyduğum kendi kalbimin sesiydi.

Bir ihtimali büyütmek kolay,
geri bırakmak zor ve ağır.
Ama insan yanıldığında değil,
yanıldığını gördüğünde olgunlaşır.

Şimdi içimde bir kapı kapanıyor,
gürültüsüz, gösterişsiz.
Ne sitem var
ne öfke.

Sadece bir adım geri,
ve daha net bir görüş.

Çünkü bazı hisler
karşılık bulmadığı için değil,
yerini bilmediği için incitir.

Ve ben artık
yerimi biliyorum.