Yankısız Ve İkindili

kitaplar dolusu dünyalar kurdum ikimize

ama sen çizgiler çektiğin yerlere kaçtın

donuk ürperişlerle yorumluyorum artık

cadde boyları kalabalıkların arasından sızışını

bakmaya mecalim kalmazken

yankısız ikindiler çökmüş dudaklarına...

hasta sotalarda sorgulamadan güneşin sensiz yalınlığını

saç kırıklarına buruk özlemlerle muhtaçlaşır

kangrenleşmiş sahnesi çamurlu sokağın

sokağın en kirli duvarında ölürcesine siyah üşüyorum

oysa hiçbir aydınlığı boşa harcamadım...

balkonları dinlendiren gri kış öğlenlerini bile...

dalları kırık çınarıyım sensizlik ormanının

yalnızlığımla tutunduğum toprağın üstünde adım seslerin

tek fakir eğlencemsin

çocuk düşlerden daha gür daha parlak

gövdeme sarıl istiyorum eskimiş yalnızlığımı hisset

isterse yenilensin tüm acılarım...

annemi düşünmekle kururdu gözlerim ot sadesi saçlı

ellerinde samimi su sürahisiyle seni de seven

kalbime batan iğnelerin ucunu bileylerken sensiz zaman

damarlarımda annemin gözyaşları çocuktan daha çocuğum

ağlamayı avutacağım günleri düşünmek istemiyorum

pabuçların kapımın önündeyken dolmalıyım sesinle

sabahla öğle arası bir alada...

ince battaniyeli günler geldiğinde heyecanlı kokusuyla

şiir mahzenimde uyku mahmuru gözlerinden öpmek var

yıllanmış iç mahallemde komşuyum insancıllığına

ve yeryüzü avucundan rastgele bir parça sanki

avuçların diye sarılıp toprağa sürüyorum yüzümü

taşa kayaya çakıla dikene

buluta göğe yıldıza özlemle bakarak

yüzsüzüm seni sevmekte yaşamakta diretmek gibi...