Yansıma
deliyor gözlerini karanlık bir çift el
alıyor beyazlığını gündüze güneş kala
büyütmek istiyor gece, bağrındaki çocuğu
seçilmiyor yolun sonunda ışık
yaprakların hışırtılarında kayboluyor
ayaklar altında kocaman bir ömür
taşları parçalayan sessiz yalvarışlar
alıp götürüyor insanı, bu dipsizlik
aslında...
ben de çocuk oldum,
uzun z/amanlardan önce
örümcek ağlarını delen hayaller kurdum
korkaklığı öldürdüm karanlığa çentik atıp
dürüstlüğü yazdım duvarlara,
ölmesin diye insanlık
bilir misin?
oyunlardan önce öğrendim aşkı
iri gözlerimde yeşerttim ilkin
kara sevdaları
...ben de sevdim
yüzünden yansıyanlara denk,
çocuksu hüzünlerdi mazi
sevinçlerim oldu karanlığı bölen
şafaklarca...
açıldı yollar bir köşeye
sıkıştığımı sandığımda
bekledim senin kadar
ıslandım kırkikindilerde
s/akladı gözyaşlarımı karanlık
ben de özledim çocuk
bir zamanlar
öylesine masumdu(k)