Yaprağı Avuçlayan Rüzgâr

Anlamsız kaldırımı kucaklayan rüzgârın cebinde buldum kendimi.

Sen tutunduğu daldan düşmek üzere olan yeşil yapraktın.

Mevsim ağır sancılar sonrası ölü bir umut sundu gökyüzüne.

Sen sonbahara meydan okurken, ben umudu yalnızca türkülerde duydum.

Öyle dokundu ki yürek yarama, yoksulluk tek tek kurşuna dizerken kahpeliği, düştün dalından sevdiğim.

Seni sürükledi rüzgâr fabrika kapılarına

Seni sürükledi rüzgâr ölüler mezarlığına

Derken uzattı ellerini rüzgâr

Ben fırtına sonrası, yalnızlığı anlatırken kırlangıçlara, dokundun sen

gölgesiz yalnızlığıma, dokunması gibi yağmurun toprağına.

Şimdi selamladım yüreğini

Şimdi konuk oldun soframa..

Sabırsız bir âşık gibi

Beklerim uzanacak ellerini

Ve biriktirdiğin içli sözlerini.

Yağan yağmur damlasına meydan okurken kerpiç damlar,

Sana elleşmek isteyen gök gürültüsüne sıkıp yumruğumu,

-Dur dedim!

Nerden bile bilirdim ki; bu yüreğinin derin fırtınasıdır.

Şimdi belli belirsiz şimşekler toplanırken üzerime

Ve ümitsiz çırpınışlarını sunarken kuşlar elektrik direklerine

Ben derin yalnızlığın girdabında

Can çekişen zavallı..

Anlamak için aşkı, ustası mı olmak gerek coğrafyanın?

Ben bir çıraktım, yenildim aşk oyununda sevdiğim.

Sen şimdi boy verirken toprağının en bereketli ağacında

Sen minik serçeyi misafir ederken kucağında,

Varoluş ilkelerinin eksik cümlesini tamamlarken insanlık

Ben yok olmanın sahnesinde bir figüran

Ben cefakâr ömrün tezgâhında yontulan adam.

Var yaşlandır yüreğini kendi toprağında

Var otur uslanmaz yırtıcı kuşların sofrasına, ama bırak kalsın düşlerin geride.

Yine düşerse yolun, beklerim yargılarını kıramadığın rüzgârın kentine,

Olur da cebinden yuvarlanıp düşersem bir misket gibi rüzgârın

Dönüp ardını bakmadan, ezdirmeden solgun bedenini

Uğra ilk gördüğün mezar taşlarından ibaret olan, sessiz kentin sokağına!

Orada bir beni okuyacaksın, birde sol yanımda ismini

Yaklaşma ve kaldırıp taşı bakma yüzüme!

Utanırım, hatta kahrolur yanarım,

Yanarsın

Sen sonbahar mağduru yaprağım..