Yaprak Ve Meyve / İnsan Ve Salih Amel

Birazdan gelip kaldıracaklar yerden

Yeşil yeşil baktı ağacın en tepesinden.

Çok üzülmüştü küçük tomurcuk

Daha yeni yeni görmüştü,

Doğmak ölmeye hazır olmakmış.

Çırpıntı tuttu kalbini

Sanki yerinden çıkacak.

Daha cenaze alayı kalkmadan

Kendi de yemyeşil çimenlere dalacak.

Dur dedi,

Sevgiye boğulacaksın

Bu kadar açılma yüreğim

Değerini anlayacak

Yürek hemen bulunmaz

Aşk dediğin sınanmadan/bulanmadan,

Durulmaz.

Yeşiline yeşil kattı

Onca yaprak arasından

Birine değseydi ne olurdu

Yaşamın renginden renk alırdı.

Rüzgar esti dal yoruldu

Hayat dediğin bir meyve ki

Yaprağın getirdiğiyle büyür,

Ömür sermayesi erirken

Meyve dalında ağır ağır yürür.

Ahireti gördü yeşil yaprak

Yerde kuruyan kardeşine bakarken

Erdiğinde toplayacak

Emaneti veren

Allah.

Amacı nedir bu yerin

Toprağın, göğün, ağacın

Kuruyup bir yaprak

Olmak mı harcın?

Haydi,

Ey her şeyin yöneldiği gerçek...

Aşkın olan aşkı bil,

Var oluş amacın Allah ile diril.

(Aralık 2010 İstanbul)