Yapraklar Düşer Yere

son baharın son günü

hiç bir şey yaşanmamış gibi bitmiş hayatım

bir bebeğin hiç bir şey yaşanmadan

doğumdan hemen sonra ölümü

dokuz ayın mutluluğu bir anda bittirir

feleğin tokadı suratımda

zamanın yük sırtımda

ay saklanır bulutların arkasına

güneş baş gösterir

ne suratımın acısı aklımda

ne sırtımdaki yük aklımda

hane sen güneş/tin bende ay

yıldızlar gibi çocuklarımız olacaktı

köyün biraz uzağında iki katlı ahşaptan ev isterdin

penceresine kuşlar konsun diye büyük olsun derdin

son baharın akşamı gittin beni düşünmeden

köyün uzağına tek odalı kedi evine

misafir bile kabul etmiyorsun beni

ne olur ben uzanayım yanına kıbırmadan uzanırım yanına

dokunmam mis kokulu saçlarına kapatır gözümü dalarım uykuya

yerim yokmuş yanında rahatın bozulmasın komşun olurum en kısa zamanda

ölümün kokusu burnumda derman kalmamış dizimde

kalbim sensizliğe alışık değil bilirsin

bütün yolarım sana doğru

ay başımda döner

güneş kusmuş geceye

yıldızlar bir bir düşer yere