Yar Yüzünde Açan Gülleri Unut

Unut

Gecenin duvağını kaldıran sabahı

Göğün yüzünde parlayan güneşi

Unut

Kefeninden sıyrılıp dirilen toprağı

Yar yüzünde açan gülleri

Baharın gülümsetişini unut

Unut

Her gittiğinde dönen

Döndüğünde canına can katan gözünün ferini

Derdi çok ayağın dermanını unut

Unut işçisinin vardiyası bitmeyen

Kurulan hayallerin yükü omuzlarında

Atlas misalisin cezası dinmeyen

Yüreğinde saklı

Gerçeğe açılan perde

Göz atsan

Medusa bakar gözlerine

Unut

Uzakları yakın eden düşleri

İçindeki ateşi harlayan nefesi

Unut

Bükülen bele el uzatan omurgayı

Ana rahminden çıkıp doğulduğunu unut

Ve hatırla

Özne sensin bu ayrılıkta

Hatırla