Yaralı Şiir

Ey yarin hayali

Labirent misali

İç içe düşüncelerimin içinde

Bazen sonsuz kadar uzun

Bazen küçücük bir ansın

Sulu sepken dökülürken kirpiklerimden

Yüzü koyun yere kapaklandığımda

Damarlarımdan ılık ılık toprağa sızansın

Kurulmuş fentlerin

Terk edilmiş kentlerin

Ürperirken yolcu inmez hanlarında

Efsunlu bir hüzünle

Duvarlardan karşıma hece hece çıkansın

Sessizliğe mahpus

Sensizliğe mahkum gözlerime

Uzaktan uzağa yaralı bir şiir gibi bakansın

Her şey aşikar

Gidişinden yadigar...

Gelişini muştulayan

Senelerden beri uzatmalı dertlerimi

Bir çırpıda duvar duvar yıkansın

Buralarda iklim müzmin bir kış olsa da

Varlığının yoksunluğunda

Üşüyen yüreğimi alev alev yakansın

Adını senden almış

Milatsız tarihlerden kalmış

Başucu kitaplarımın arasından

Sararan fotoğraflardan

Kızaran gözlerime şimşek gibi çakansın

Firkatin ağırlığından

Çölleşen yüreğime

Kum tepelerinden nehir misali akansın

...

Gelmesen de bu diyara

Bırak

Adını söylemeden şiirlerim seni ansın