Yaralıyım Muki

Dilimde biriken şiirleri gömsem toprağa

Bir gün tomurcuğa durur mu cennet

Karanlık bir kozanın içine gömülüyorum Anne

Yeniden doğursan kopmaz ya kıyamet...

Su dilinde ağlasam tufana el verirdi dünya

Özlemlerimin göç vaktinde, içimde bir kış

Kışımda binlerce kuş

Titriyoruz ölümüne,

Göğsümden kalbimi ayırsana

Anne! Beni yeniden doğursana!

Yaşamın asi yanlarıyla umudu ördüğün şişler

Kalbime saplanıyor

Gökyüzüne attığım taşı

Pişirdiğin aşı

Ve tepetaklak yere düşen arşı

Sürükleyip gömdük Anne

Kâğıt helvadan yapılma bir düşte

Senden kalma o içten gülüşte

Umudu örselemek

Bir bulutun döşünde

Kırılgan bir yağmur gibi toprağa düşmek sonra

Sonrası yok Anne...

Leylek yuvaları boş

Dünya kervanını yitirmişçesine loş

Üzülme Annem!

Kalmadı bu kentlerde sağcılık, solculuk

İçimden içine daha yeni başladı yolculuk

Yalnızlığıma heveslenme

İçimde ki çocuk öksüz bir şarkının

Yağ satanı, bal satanı

Kanadı kırık kuşların aşkta yokmuş vatanı

Unuttum sanma Anne

Yeri göğü ve her şeyi yaratanı

Şimdi kuşlar cennete gidiyor dedi içimde ki çocuk

Sırtında yamalı, babasından kalma yeşil bir gocuk

Cebinde saklı sapanı,

Öksesinde yaralı, can çekişen vatanı

Vatansız kalacak kadar mülteci

Mülteci kalacak kadar yaralıyım Anne

Herkesim, hiç kimseyim

Hancıyım, yolcuyum, senin yüreğin dünya kadar

Benim yüreğim ise kendime mezar

Ah be! Annem

Oysa nedensiz olmalıydı ölmek

Mesela bir rüyanın kıyısında

Öyle sessiz, öyle delice

Unuttuğum kelimelerden düğün dernek kurmalıydı aklım

Kalmamalıydı şu dünyadan, gizlim saklım

Bir duadan kuş olsaydım

Gidip, cennete konsaydım

Ya da, ya da Anne... Beni yeniden doğursaydın

Yasemin Demir 2016/Temmuz ayı sessizliği