Yaratılış Sanatı

Kün feyekün sırrıyla, o yüce Ol demesiyle,

Vazifeli meleğin ruhtan nefes üflemesiyle,

Anne ve baba çocuğuna sadece bir vesile,

Nutfe bedene dönüverir O'nun dilemesiyle.

Nutfe ile başlayan bu yolculuk ki sessiz,

Anne, karnındaki o gelişmeden habersiz,

Sistem durmaz çalışır şeksiz ve şüphesiz,

Bir parmak izini bile Hak yaratır benzersiz.

Faaliyet gün be gün kusursuzca çalışır,

Ana rahmi o sisteme hemencecik alışır,

Gerekli bütün besinler vücutta buluşur,

Nutfe hayat bulur da mucizeye dönüşür.

Vakti saat gelince her kapılar tek tek açılır,

Rahimden bu dünyaya temiz bir nur saçılır.

İlk nefes heyecanıyla bütün acıdan geçilir,

Ve anne pınarlarından mucizeyle süt içilir.

Anne kalbi titrerken o ilk ağlama sesiyle,

Göğse derman indirir Rahman dilemesiyle;

Açılır bütün süt çeşmeleri şifa reçetesiyle,

Bebeği zırh gibi sarar Hak’kın himayesiyle.

Gün geçer, aylar döner, evlat kula can olur,

Mucize süt zaman ile çok başka bir hal alır.

Bebek neye muhtaçsa, sistem bir yol bulur;

Göğüsteki eşsiz mutfak, bir emirle kurulur.

Bir yıl sonra o pınar, ilk günkü gibi akmaz,

Annelik öyle bir sır, ömür boyu hiç bıkmaz.

Öyle bir bağ olur ki savaşta bile bırakmaz,

Sistem kusursuz; hiç müdahale gerekmez.

Annenin şefkati ve çabası nihai bir haktır,

Lakin O Mevlâ’nın rahmeti anadan çoktur.

O’nun eşi, benzeri, bir ortağı asla yoktur;

Sonsuzluk O'na mahsus, Mâlikü'l-Mülk'tür.