Yarım Bir İleti

düşünmek saygılıydı benliğime

bilirdim geniş caddelerin sözlüğünü

bulutlaştıysa eğer kıyıya bakış açılarım

sokak aralarında direğe konmuş bir martıyla

bile mutlu olurdum

aşk soneleri okur gibi izlenir vapurun kıyıya yanaşması

ah halatı kap çımacı telaş sürüklüyor şarkılarımızı

seslerimizin yapraklarına sonbahardır bu sürükleniş...

klarnet sesli bir kantat dudaklarının kırmızılığı

öğlene doğruluğun güneşi sırtında bak bu seni güzelleştiriyor

bugün herşeyin dudakların gibi kırmızı

uzun şiirler de yazmak gelmedi içimden bu sana bakmanın aşmışlığı

paramız yok ama olsun en azından gökyüzü mavi

insizdik

yağmur damlalarının küçümsediği

geniş bir ovanın kendini bırakmışlığı

bu kıraathane huzurluluğu

ve yüzyıllık bir utancı imlercesine yüzüme

konuşkanlığımı kıskanır olur ölüm

kimse anlamaz yetişmiş olgun uzağa bakmalarımı

bir dal ağaç bir nefes rüzgar

söylenişi yarım bir ileti

gömlek cebimde sakladığım şiir kırıntısı

ıslığıma takılan pencere saadeti

kör ışığı unutulmuş bir sokağın

seni beklerken yeter bana...

hayatın gölgesini istemiyorum

saç kıvrımlarına vuran gün ışığındayken

ellerimin titreyişi

geçmişe takılan sarı bir akşamda

camlara bulaşırken gözümün suyu

bir semt hali kadar vakur yeniyorum zamanı

dışarda yağmur sel cehennem binbir kibir

içeriyi içim almıyor ucunda ölüm var saniyelerin

sarıldığım yalnızlıkta bilinmeyen bir siyah

gizlenir geçmişteki şarkılı kırmızı bir buluta

ben hep arkadaşsız ortaokul çığlığı

sen karşıki evin perdelerinin hiçbir şeyden habersizliği

ve üzerime zimmetli demli kirlenmişliği

sen beni suçlamadığın zamanlarda

yıkıyorum gözyaşlarımın sesiyle...