Yarım Kalmış Akşamüstü Şiirleri-6

Hazır ekmek yemesine benzemiyor şairlik

Satın da alınmıyor bakkaldan erzak alınır gibi...

Aynalara döküp kendini

bakacaksın yüreğine dünyanın.

İşaret parmağı olacaksın

gözlerinde insanların.

Barışı yiğit bir dost gbi seveceksin.

Gerekirse bu uğurda

sel olup akacak kanın...

Atlı karıncalar geçiyor ayak uçlarımdan

Gözlerim seni beklemeye durmuş yıllar yılı

Bir sabah ansızın güneş gibi doğacağını sanırım.

Ama yoksun!...

Hiç bir izin yok...

Habersiz gittin dönülmeyen yollara.

Atlı karıncalar geçiyor ayak uçlarımdan

Kurşun sıkıyorum gecelere

Alıp götürüyorlar beni

Bilinmeyen yerlere...

Ben bir maden işçisiyim kentlim

Yarınım emin değil

İstemem boş kalsın ellerin

İstemem gönlünde bir damla acı olsun

Uzun yaşamaz maden işçileri

İstemem gençliğin gül gibi solsun...

Aldığım para, canım ciğerim pahasına

Banyo ile söker temizlerim gövdemdeki karayı

Ama içimdeki karayı...Asla!...

Var git kentlim var git yoluna

Kabullenmez bu adam bu vebali...

Biliyorum

Size sunulan çiçekler güzel değil gözlerinizde

Şairler sizi anlattılar

Yıkılmış evlerinizi sergilediler dizelerinde

Zeyno'lara,Elif'lere emek verdiler

Yazılar yazdılar uzun uzun

Bilinçlenin,tanıyın dünyayı diye

Boy boy gazeteler çıkardılar.

Kalın kalın kitaplar okunsun diye

Yüreği ışık olup gecelerde

Gözlerinden nur indirdiler.

Mutluluğun sırlarını

Örtbas edilen gerçeği

Bayrak gibi dalgalandırdılar...

Rezilce akşamları vurdum odamdaki yalnızlığımda

İlk adımlarla gidilir uzak düşmüş ak sabahlara

Kar altlarında

Can çekişmelerimi almışım gözönüne

Hesaplamışım mevzilere pusu kurmuş düşmanlarımı

Ve yüklenip inancımı

Çıkmışım yolculuğa sevgilim...

26.11.1984-4.Levent