Yarim Sana Emanet İstanbul

Y arim sana emanet İstanbul

A rkada kalmasın gözüm, ona iyi bak

S anma ki oda sıradan bir kul

E lleri, o pamuk elleri gönül perdemi okşayan melek

M asallarını yaşat ona, noktası tebessüm olan masallarını

İ stanbul masalında kahramanın tek hüznü olsun ellerini tutamayan ellerim

N e kötü adamların kirli ayakkabıları kirletsin, ne sevdiği bir gözün yaşı kessin yollarını

Y üreğime haber sal asılırsa yüzü

A rayıp, kaldırırım yüzünü düştüğü yerden

S esimi duyunca, hüzne ikramı olur tafra

E llerimi ellerine kenetler, başını göğsüme yaslar o ses

M ani mi olur gönüllerimiz el eleyken aramıza girse sahra

İ smini andıkça yüreğimde yaseminler can buldukça

N e hüzne papuç bırakır hayalim, ne yalnızlığı kondurur şehre

Y arim sana emanet İstanbul

A rkada kalmasın gözüm ona iyi bak

S okaklarında esneyince parkeler, ellerim olsun ayaz

E llerim olsunda üşüyen yarimi uyutsun okşayarak

M unis gözleri dalarsa yollara, ona hatırlat geleceğim bu yaz

İ lgileneceği meşgaleler bul, böyle tüketemez günleri sayarak

N eşret bu söylediğimi adı hasret olan tüm yüreklere,

Bir gün gelecek bir gün kalacak...