Yarin Deme, Benim Gibi Ozleme

Bekledim acıdan acıya; geçmedi bir turlu

Giderek çoğaldı sesler; bir ara alçaldı sandım

Boşa aldanmışım oysa; giderek zorlaştı hayat

Kaçıyorum dedim; nefes nefese kaldım

O nefes yasamaya bile yetmiyormuş meğer; oturup ağladım

Özlediğim gibi ilk günü; özlüyorum onları

Sevgilerini kokluyorum günden güne

Dunun kokusu yarınıma can varıyor

Karartma yüreğini benim gibi özleme

Sepetimi doldurmuşum farkına varmadan

İçi dolu belki ama; ben bos olduktan sonra sepet neylesin bir basına

Resimlerinize bakıyorum çok üzgünsünüz

Yarın diye diye yasıyoruz; tutunarak özlemlere

Geride kalan demesin yarın; özlemesin benim gibi

Yarın deme benim gibi özleme