Yarış Atına Yükledim Özlemi

Hasret kalınca kaleme kâğıda ellerim

Sen geliyorsun aklıma

Gözlerim gözlerini özleyince

Avuç açıyorum

Yüreğimdeki yağmur damlalarına

Şiirimin köşelerinde gezinmiyorsun artık

Ten kokulu ceketimin astarına gizliyorum seni

Ve yüreğimin tam üstüne oturuyorsun

Bedenimin tek sahibi hükümdarı gibi

O an sara nöbetlerimi tutuyorum senle

Ve yürekten yüreğe akıntısı başlıyor aşkın

Ardından seni zindanından çıkarıp seviyorum

Beyin hücrelerime sakladığım resmine bakarken

Ve sonra özlemimi yükleyip binicisiz yarış atıma

Kilometreler uzaktaki bilmediğim sana gönderiyorum

Oysa bir üçgende bilinmeyen denklemdin sen

Ve yarış atımda bu üçgende benle ölüyor özleminle

Kazanan belki sen belki de bendim bu yarışta

Her ne kadar göremezsem de sen kupayı kaldır bize