Yaş Aldım

yorgunluğuma değdi sevdim seni

saç baş dağınık

biraz hayat çizdi

ellerinde harcandım

bereket versin yinede

üstü kalacak sevmediğin şehirde

gözümden kaçan her bulut

dök dökebildiğin kadar

ağıt bırakacak önüne

biri ağlamıştı

dalga köpürdü vurdu sahile

haladını çekmişti

babasına küstü iskele

birisi ağlamıştı

işte öyle sadece

denize tuz katardım

içimde bulanırdı resmin

haladım hâlâ kopuk

sandalıma aldım yüzüm olanlara gömük

ağıdım bulutta biraz yumuk

içime aktıkça dışımda fırtına

vurgun yemiş ellerim gözümden ak

gönül yontuk

gökten yaş değil

savrulan etekteki taş

yağar artık