Yaşam Kıskacında

çaresizliğin kendisidir

hayat

tutar seni elinde

bırakmaz

aslında ölüme bile karşı

koyar

farkında olmadan ne sen ne de

o

bilsede kaybedecek eninde

sonunda...

aşka benzer bir

nevi

ölürsün içinde gün ve

gün

yine de tutunmaya

çalışırsın

bir umut değilmi ki seni oraya

sürükleyen

belkilere mıncık ata

ata...

bir tarafta hayat diğer tarafta

aşk

kalmışsındır ikisinin

arasında

zaman koyarken her gün biraz

biraz

hem cana hem

ruha

takılmışsındır bir kere elden ne gelir

daha?...

yazarın çizersin

düşünürsün

düşersin düşlerden

düşlere

dalan gözlerin kaybolan umutların

koylarına

sorarsın kendi kedine neden neden

diye

cevabı belki kırmızın ayın

onbeşinde...

gelirken sanki sordular

sana

ne halin varsa gör derler

gibi

dünya denen şu mekanın yaşam

kıskacında

ağlarken başlar gelişin

ağlarken biter

gidişin...

(Berlin,23.04.2014)