Yaşama Neresinden Tutunursan Orasından Sancıyor Sanrıların
//yaşama neresinden tutunursan
orasından sancıyor sanrıların//
farketmiyor...
çıkışın olmadığı bir an'da
aslında hiç varolmadığını anlayınca...
ve sen
hiç tanımıyorum seni
adını bile bilmiyorum hatta
yazdıkların ben kokuyor
soluyorum her fırsatta
sen misin sanal
yanımdakiler mi gerçek
ben miyim gerçekçe...
katilden acımasız
hırsızdan arsız
fahişeden asılsız
olduğum zamanlarım var
çocuktan dürüst
anneden şefkatli
rahibeden edepli olduğum zamanlar da
insanım ben...
insanız...
düşünüyorsan karışacaksın
karışıyorsan bulanacaksın çoğu zaman
aşk çalınca kapını netleşeceksin bir süre
çarpıp çıktığında da
bilirsin işte...
cahilinden kültürlüsüne
değişmez bu hikaye
nihayetinde
vazgeçersin sorulardan
cevaplar ezberindedir
devam edersin
etmelisin
kimbilir
belki birgün olur bir mucize
yaşam ne ki halüsinasyondan öte
üzülme...