Yaşama Sebebimsin

Hayatın yokuşuna doğru hızlı adımlarla yürüdüm..

Adeta koşarcasına, sanki hayata pes edercesine..

Bırakmak istedim kendimi o yokuştan aşağı

Unutmak hatırlamamak istedim, kendimi ve kendime dair olanları..

Pes etmek istedim artık, güçsüz ve çaresiz olduğumu hissettim..

Çünkü çekmiştim artık isyan bayraklarımı ..

Bana geri dönüş yolu yoktu artık..

Ne geriye dair bir bakış ne de ileriye dair bir umut..

Yoktu .... Yoktu ... !

Kimdim ve neydim hiç bir şeyi hatırlamaz oldum..

Bir kendime dair değildi isyanım, kendime dair değildi bir tek o çekilen isyan bayrakları..

İnsanların sahte dostlukları ve

Elleri ile seni o yokuştan aşağıya atmak isteyişlerini hissetmek

Nereye kaçmak istesem nereye gitmek istesem bırakmadı hayat,

İzin vermedi o yokuştan geri dönmemi..

Her gün ağlattı ve her gün neden neden neden dedirtti.

Cevapsız bir kare içerisinde gezdirdi zihnimi..

Ama yine aynı yokuşta durdurdu beni ..

Artık pes etmiştim artık umutsuzdum..

Ve artık bırakmak istedim kendimi o yokuştan aşağıya...

Toz olup yok olmak istedim !

Sen kazandın hayat diyerek haykırdım ve bıraktım kendimi o yokuştan aşağıya..

Kapattım gözlerimi, şimdi yok olup toz olma zamanıydı.

Ama birden hayatın beni geri çekişini hissettim ellerimde.

Durdum ve sadece baktım.

Beni sevdiğini haykırdı adeta

Ellerim titriyordu kalbim hiç olmadığı gibi atıyordu

Gözlerim bu kez sadece mutluluktan ağlıyordu

Orda ben olduğumu hatırladım, yaşadığımı duygularımın olduğunu hatırladım..

Sevdim hem de inanılmaz çok..

Hiç karşılık beklemeden..

Herkese ve her şeye inat sevdim..

Geçmişime inat sevdim !

Atıldım kollarına...

Şimdi sadece seninim ve sen benim tek yaşama sebebim...