Yaşamak Deliye Rahat

Yaşamak deliye rahat,

Acemi tecrübelerle sırtıma kondu hayat

Tahammülün bu son raddesinde

Aklım med-cezirlerde

Çengel gibi bir kelime

Takıldı durdu ömrüme

Yalnızlık... yalnızlık... yalnızlık...

Tepeden bir ferman iniyor

Gitmek mi zor, kalmak mı zor...

Yeminler ettim durdum

Dara düştüm, yeminimi bozdum

Telkinlerle avuttum

Evhamlarla ağlattım kendimi

Bir lahza huzura muhtaç şiirler yazdım

Resimler döşedim dünyama

Kitaplar okudum

Edebiyatıma yeni kelimeler aradım

Flozofik nağmeler düşledim sonra

Gitmek mi zor, kalmak mı zor, anlayamadım

Birazcık prensiplerimden faydalandım

Feylosofluğa özendim

İnsanı anlamak gibi bir konu buldum kendime

Akıl tüccarlığı yaptım çoğu zaman

Başkalarına kızdım, hep başkalarına

Nerden bilebilirdim

Yargılarımca yargılanacaktım bir gün

Yapmak istediklerim oldu

Ama hep yapmak zorunda olduklarım durdu önüme

Dert anlatmak isterken hep dert dinleyen oldum

Kapıları kapadığım oldu kendime

Yürüdüğüm köprüleri yıktığım...

Neden bir güzelin hayalinde ben yoktum

Hayat bana yabancı, ben ona yalancı

Nedendir bilmem aynalardan hep korktum

Umudu sevdirdi hayat

Meğer acı kaderi yudumlamakmış marifet

Yeşeren dalların gölgesinde baharı özlemek

Her şeyin farkında olmak gereksizdi

Tedirgin bakışların ardında

Bir parçacık tebessüm aramak yetermiş bazen

Dilerse insan

Her yol mutluluğa çıkarmış

Fakat birazcık deli olmalı insan

Umarsız, gönülsüz, dilsiz, dudaksız

Çünkü hayat, en çok deliye rahat