Yaşamaya Ağıt-Mavinin Ölümü

-ceplerimde yaşama korkusu-

bir mendireğe sarılan kaç yılan balığı vardır ki

çocukluğunun süt kokusunda boğulan

uzun, upuzun mitler boyunca

sığ anların hakimiyeti sığıntı gibi yaşatır adamı

gitmeye hazır beklersin tetikte

tetiği çekecek gücün var yok arası

tıpkı benim olup olmadığımın arası gibi

ellerimin üzerinde kelebek misali açarken

deniz türküleri

gel git halleri

yakama yapışır sorar Poseidon

insan hiç kendine doğru yüzebilir mi

diye kendinden kaçmaya kulaç atarken

-bilmem

anlamam-

deniz fenerinin hüznü ile yakar cigaramı

öyle uzaklara bakar dururum

güneşin dalgalarla ilk seviştiği yere doğru

bakar dururum

gözlerimi karıştırır eski izlencelerime doğru

yorgun bir hayal gibi seni hatırlarım

ıssız liman umutsuzluğu

kurşun kurşun

ağır ağır çöker omuzlarıma

yorgun bir hayal gibi seni hatırlarım

bir şiirin es anında

bir resmin pastel sıcağında

bir filmin doruk noktasında

bir heykelin buz bakışlarında

nicesinde

boğulur mavi usul usul

öldükçe yaşar

adına hayat denen intihar manifestosunda

umut ceketini alır çıkar

ardından özgürlük düşer yere

ismini verir aydınlık

-sonsuzluk nerede

nerede bu sonu gelmeyen-