Yaşamın İnkarı

Niye birden,

Terk edilmiş köylere döndüm

Ne tüten bir baca

Ne kırlarda çocuklar 

Harap olmuş kerpiç evlerde

Kısılmış yaşanmışlıkların sesi

Ve sanki son yaşayan insanda ölmüş

Kayıp olup gitmiş mezarlar

Yaşamın inkarı,

Eskiden diyerek

Bir cümleye başlamak…/

Binlerce renk tanırdım

Zulüm oldu geçmişi özlemek

Binlerce koku tanırdım 

Yeni yıkanmış kız saçlarına benzeyen

Zulüm oldu bildiğim güzel her şey

İnsanın renklerini karartan

Çocukluk katili büyümek

Peki niye birden

Düşman oldu insan kan bağına

Firavun mezarlarından küçük evlerde

Yatakla iş arası bir kapanda

Çok uzakta, yaralı Çocuk dizlerinden

Ormanlardan, kırlardan

Güzel gözlü kızlardan…

Çok uzakta. 

Yaşamın inkarı,

Geleceği beklemek.

Heleki bir mahkum değilken…