Yasemin

bir evin küçük bahçesiydi

çocukken ilk arkadaşım

toza toprağa karışıp

oyunlar oynardık

bütün gün ayrılmazdık

yağmur yağdımı kızardım

pencereden bakıp

yokluğumu belli etmezdim

bahar geç geldimi ağlardım

arkadaşım gitti diye

yaseminler kokmalıydı

bembeyaz olmalıydı

o küçücük dünyam

bulutlara bakardık

çimlere usanıp

gülücükler saçardık

hayata yüz kızartıp