Yasımda Gözlerin
yaşamak kadar ürkünç yüzümde ki vedanın gölgesi
zaman damlarken içimde ki yanılgıya
daha da derinleşip büyüyor yüreğimde ki bu yara
en keskin bıçak
en kör kurşun
yanağımdan süzülüp giden sensizlik
kan bulaşmış artık yokluğunun kaderine
ardım deniz önüm isyan günün dâr vakitlerinde
b/akışların doluyor içimde ki kaynayan mahşere
yaşama paralel düşüş eğrileri
ölüme eştir artık acımın bileşkesi adın
ya da cehennem indirgesi
ne fark eder
sensiz namahrem tenime ödetilen diyettir
sensiz aldığım her nefes yaşamı hiçe sayan
mesul bir sual can özümde sen gölgeli
serilmiş bir hayat rezil rüsva bir k/ayıp uğruna
med cezir albümü ömür
her solgun yaprağında kanadıkça kanayan
ellerimin üşüyen kimsesizliğine vuruyor ıssızlığım
ve gözlerimin gürleşen sen eşiğinde
evvel zaman hırçın sevdam
y/azık olmuş yüreğime
yanarak geçiyorum tüm cümle kapılarından
sevilmeyenler sınanıyor bir tek
rüzgar gülü içimde ki ayaz
nedir bu yanan?
sadakatten toprağa
sil baştan
boş verip her şeye
sonrası kahreden kahırdır
durur zaman
yırtılır karanlık ezgisiz
hezimetlerce öksüz ben
sanma ki unuturum
durur yasımda sessiz ağıtçasına
çeşm-i siyah gözlerin
kazınır can evime
dirhem dirhem hüzün