Yaya

tatlıca kirli olurdu kışlarımız

okullar çıkmaya yakın yanık pembe hüzünlü

yağmur yolu gözleyen yalnızlar gibi

pencerelerde gölge ve ses takipleri acı acı

dışarının soğuğuyla akşam karanlığı ahbap

kırmızı çantalı kıvırcık saçlı bir çocuk

bölerdi çetrefil burukluğun iç sancısını...

minik minik evlerin arasında

uyumsuz iki adım yanyana

uğraşırlarken sevgiyi büyütmeyle

yarı uykulu düşler

masallarla hazırlanırlardı

ufukları çizilmemiş bir geleceğe

evler yitik

adımlar susuk

düşler uykusuz

şimdi masalsısız

ufuk çizgisi jilet gibi inerken

ortasına özlemlerimizin

sevdik

yine seveceğiz...

daha çayın altını yakmadan

karamsarlıkla kapanır korkumun gözleri

yalnız kapı seslerine bile kabulüm böyle erken

ağaçlı bir yolun ilk ve son yayasıyım

yanımda hem varsın hem yoksun

hem ol hem olma

ama hep yaşa...

şimdi pul pul ışıltılarıyla sabah

hayatla aramdaki boşluğa daha uygun

yokluğunu düşünmeyi sonsuzadek erteliyorum

avuçlarımdaki kekre ürperişlerinin

yaşam dokusunun her zerresinde sevgi

şefkatimle yoğurduğum insanlıkta

özgürlüğün ve senin...