Yaza Uzak

soğuklar yeni bastırdı

çocuk öykülere dönme zamanı mı geldi

acı gülümsemelerle ara sokaklarda

dumanlar hülyalarımın oyuncağı

taze kül kokularıyla dolu üstüm başım...

bir ses duyulacak birazdan

ürperecek evlerin rutubeti yeniden

ve yeniden sislenecek özlemlerimin ufku

tozlu bir bekleyişte bıkkın

uyanmaya başlayan bulvarlarla kavgalı

ilk dolmuşlarda uyumaya alışkın

ve bir mahalle bakışması gibi

yapayalnız ölmek istiyorum...

yaza uzak bir kapıdan çıkmalıyım

ayaklarım kuşların çığlıklarıyla

karanlık bulaşmış dalların izinde

sırf kendi köklerime yürümeliyim...

artık düzenli intiharlar kurtarmıyor hiçbir kışı

pencereler eskiyi hatırlatmıyor

unuttuğum insanları sevemiyorum

gözyaşlarımın tuzu karışmıyor bir çocuğunkiyle

hiçbir yazı hak etmiyor kalabalığım

eğilip kendi haline bırakılmış bir ağaç gibi

kapılıp adsız bir rüzgara

her sokağa sığmalıyım

bulutları saysın istiyorum kalbim

ilk günkü gibi saran toprağın tadıyla...