Yazarsa Gider

Dostun bağında açar sevgi gülleri

Gönülden gönül-e uzar da gider

Dar etme kendine dertle yolları

Bir hasret bir ölüm yazarda gider

Âlem içinde bir sırdır bu dünya

Ömür zaten hayal meyal bir rüya

İnsanoğlu meczup dalmış uykuya

Bir iyi bir kötü azarda gider

Görünür geceden ayın ışığı

Uyutmaz seveni gönül aşığı

Dolsada petekten balla kaşığı

Bir sabır bir dua nazar da gider

Gafil gezme gönül nefsine beyan

Olmasın ayağın yokuşta kayan

Ben ben oldum deme benlikten uyan

Bir kibir insanı bozarda gider.