Yedi

şehirler ve yollar arasında

kaybolmuş bir çocuğum

adım Eylül,ilkbahar sonundaki hüzün gibi

ellerim yok,kollarım,bacaklarım

bir tek fırtınalı denizleri andıran gözlerim var

yaşım yedi

ne yedi kat yeryüzüne

ne yedi kat gökyüzüne sığabiliyorum

ben kendi denizimde yaşıyorum

yıldızlar kadar uzağım

hayatın gerçeklerine

ve yüreğim kadar yanımda taşıyorum

hayallerimi

adım Ela

ela gözlere tutuldum,sevdalı sözlere

yaşım on yedi

ve ben kendi gerçeğimde boğuluyorum

rüzgar savuruyor beni gittiği yere

nerdeyim

bu ben miyim

aklım bu şehirde,yüreğim geldiğim yerde

adım Eylem,yaşım yirmi yedi

kışın ortasındaki güneş gibiyim

görünüyorum,hissettiremiyorum

yağmurlu kentin durakları gibiyim

huzurlu,güvenli

bir oğlum var yedi aylık

babası çok uzaklarda

ve annesinin tüm hayatı bir oğul

adım Ezgi

ezgiler söylüyorum uyurken o na

yaşım otuz yedi

ve ben oğlumun varlığı ile ayakta duruyorum

ben sonbahardayım

Mayıs ı yaşarken insanlar

ellerim buruşuk

gözlerim çökmüş

karşı kaldırıma bile geçemiyorum

adım Esin

esiyor bana doğru,yaklaşıyor ölüm

yaşım ise yetmiş yedi

bense bekliyorum

beni bekleyen en sonu

18 Mart 2004