Yedikule Zindanları Ve Derviş ..

Yedikule zindanlarında bir derviş

ki her vakte ermiş,

zaman ve ışığı duvarlardan emmiş..

Yosundan basamaklarda

küflenmiş bir acı gibi

ölümün gelişini gözlermiş..

Ve bir gün hüzün kaplamış kurşuni semâyı ;

kanatlarını çırpmışlar martılar,

ve tüm kuşlar

biteviye,

yüreklerinde bitmez korku..

Düşmüş yosunlu basamaklar üzerine

Lal ve sağır üç cellatın ayak sesleri.

Ellerinde yağlı urgan

gelmiş beklenen an!..

Yeniden çırpmışlar martılar ,

olanca gücüyle kanatlarını.

Sema ağlamış/gökyüzü

martılar ağlamış,

birlikte tutmuşlar dost dervişin yasını..

Soluk soluk inlemiş sabah rüzgarı.

Denize bakan kulenin

Çıkmış gri bulut gibi çile penceresinden zindanın,

Asma bahçelerinde hüznün rengine dönmüş üzümler,

aynalı kavak çeşmesinde güzel gelin delirmiş

yeniden ölmüş kozludaki ölüler..

Gün günü emmiş.!

Erimiş günler gün içinde..

Geçmiş zaman denen meçhul

sönmüş titrek alevi fenerin

günler içinde..

Dolunayın uykuda olduğu bir gece ;

yedikule zindanlarına,

sırtında bembeyaz bir küfe

elinde bir çift karanfil,

güneşten koparılmış bir tutam kandil

yosunlu basamaklarından zindanın

sessizce süzülüvermiş

yaşlı bir ruh?!..

Karanlık odalarına zindanın ;

bembeyaz küfeden

parlak bir ışık ve

ömür ömür zaman sermiş..

Yedikule zindalarından ;

bir tanış derviş gelip-geçmiş..

Hoş ne duyan olmuş çilesini

ne gören olmuş bahtını mazlum dervişin !

Uğramış zamanın bir bölümüne kendince derviş !

Bir minik bahaneymiş

Yedikule zindanları..

07/2006/iSTANBUL..