Yer Hüzün

yüzüne düşeydimdi göçmezdim bir daha,

ne fiyasko bir kombinasyonmuşum ben, ah prenses

çay vakitlerine saklanmış cıgaralar gibiydi umut

şimdi kül diye biriktiriyorum onu, ezelin de ötesinden sanki

sen sustuğundan beri üstelik, içimi okşamıyor hiç bir ses

ve açılmıyor güzel şeylere dair mevzu, her kelime ayrı bir hudut

bazen dilim dönecek gibi oluyor sana lakin

durduruyor hemencecik o an, içimi boşaltan haydut.

ne diyorsun prenses? ah!

bir pi sayısı kadar beni aklında tut, hiç olmazsa

ve biraz ihtimal versen bana

rastlaşmak için bu bahar, erirken dağlardan kırlara delicesine kar

akar gideriz sokaklarında kentin, gayet aklı başında

sonra...

sonra neyse

işte bunlar hep kırıklık olmak için üretilen hayal...

manzarana yâr diye kondurulsaydım yaralanmazdım ben bu kadar,

yaralarım prenses, yaralarım ne de güzel iyileşmiyorlar

bir işe yaramadı bana giderken söylediğin o "sağlıcakla kal",

ne de bedbaht biriyim değil mi? güle uzansa ellerim kaktüs toplar.

ah prenses! gittiydin...

son kuşlarım da göçtü gökyüzünden,

ne çok yoksun şimdi sen, bu yer hüzünde...