Yetim Düşler

Sonra hiçbir rüzgar,

senin kadar şefkatli okşamayacak saçlarımı babacığım.

Hiçbir ekmek,

gülüşün kadar içten,

gelişin kadar anlam kokmayacak farkındayım...

Bir yanım hep eksik kalacak hayata,

bir yanım hep yarım.

Getirmeyecek hiçbir yağmur kokunu biliyorum,

karanlıklar çökünce,

sensizliğimle acıyacak sol yanım...

Hep,

aynı sızıyla uyanıyorum gün doğumlarına.

Hep,

gelişindeki huzuru düşlüyorum babacığım.

Ellerinden öpüyor umutlarım.

Sarılsam diyorum sımsıkı,

ve koklasam hiç bıkmazcasına.

Boşluğa uzanmasa ellerim,

bu kez,

payıma düşmese hüzünbaz yalnızlığım...

Ki sen babacığım..

Umudu düşümde,

gülüşü içimde kalanım.

Ne vakit güzel bir şeyler söylesen bana,

yüzünde hep

bir elveda ülkesi kurulur,

anlarım.

Ağlar içimin gökyüzü de,

sığmaz bulutlara ıslak yalnızlığım.

Gözyaşlarım konuşur çoğu kez,

ben susarım...

Gel ki babacığım,

saçlarımda yokluğunun kırılganlığını okşa.

Ortak ol tebessümüme,

öksüz kalmasın suretimde acılarım.

Hadi çık gel babacığım,

dindir içimin üşümüşlüğünü de,

güneşler doğur sabahlarıma.

Benim hâlâ,

bıraktığın kadar yangınım...

Kalan hep acıdır,

kalan hep keder,

kalan hep çaresizlik.

Kırılan hep gönüldür, darmadağın.

Özledim,

özlüyorum,

özleyeceğim babacığım..!

(2014 Soma maden faciasında şehit madencilerimizin yetim kalan çocukları adına yazılmıştır. Tüm maden şehidi çocuklarına ithafen)