Yetim Yüreğim
birbirine benzemeyen mevsimler de
birbirine benzemeyen özlemler biriktirdik bazen en ufak mesafe
iki insanın arasındaki kadardı
ama gönülden gönüle giden yollar
hep uzadı
uzaktı
kalbim
yokluğunda daralıp bunalan kalbim
gördüğümde deli gibi çırpınan kalbim
ne oluyor sana asudem
beni yerden yere vuran kalbim
gecenin karanlığı mı daha karanlık
yoksa insanın içindeki o
çaresizlik mi
içinden geçenleri söyleyememek
boğuyor insanı
boğuluyorum
en çok dilinin ucunda gezinenleri
ağzında tutsak ettikçe
derinleşiyor karanlık
bulanıyor su
geçmiyor zaman
açılıyor y/ara
sonrası uzaklık
uzaklık
her bir yağmur damlası yüreğime akıyor
ama soğutmuyor damla damla yakıyor
ey benim kendime küs yetim yüreğim
yazmak kolay konuşmak çok zor
seni görünce sesim bana küsüyor
arıyorum kaybettiğim sesimi
oysaki ne kadar çok anlatayacağım vardı
biliyorum gözlerin anlıyor
yüreğin duyuyor sesimi
biliyorum
susuyorum
susuyorsun
.... gülüşüne asılı kaldım...
sessizce...