Yıkılan Aşkın / Kalan Enkâzı...

///.Elimdeki kalemi kırıp

İçinden mürekkebi akıtıp

Sayfalardan tüm harfleri siliyorum

-Geleceğe giden yön değişip,

-Rota mutsuzluğa çeviriliyor

Ve önlerdeki uçurumlara aldırmadan,

Yürek düşüşlere sürükleniyor.

Arsız bir mutsuzluğun

Yersiz gelişiydi gençliğimi(zi) yıkan

Adına sövdüğümün kederi ! değil mi-

Kalplerde derin yaralar açan ?

Talihsiz sevdalılar ülkesinin,

Zulme açık şehrine

Çok erken girişti bizimkisi.

-

///Acının kölesi olduk-ölesi bir zamanda.////

-

Çaresizce yıkılan iki çift bedenin,

Yüreğinde barındırdığı acı sonuyla

Çileye dost,mutluluğa düşman olmuş

Gülen gözler tebessümü çoktan unutmuş

Ve hayat "al sana" der gibi tokatını vurmuştu.

II.

Şimdi yaşayan aşkın/Ölü zamanı !

Ve dirilen çilenin yüreğe can çekiştirişi.

Bu yoldan dönmek diri diri toprağa girmek gibi-

Bile bile acıyı kabullenmek kadar ızdırap verici

Hiç bir hikayede anlatılamayan

Hiç bir romana sığamayan

Gerçek aşkın yalan ayrılığı olsada

Yürek almıyor ayrılığı içine

Elinin tersiyle itiyor adeta !

Masum bir aşkın,

Sevdaya öksüz kalışına

-Gece yıldızlar,

-Gündüz güneş şahit

-Denizde dalgalar,

-Üstünde uçan martılar şahit

-Kırdığım kalemim,

-Döktüğüm mürekkebim

Birde yazığım bu nankör şiirim şahit !