Yıkılan Dağ'ıma

Buzul gülüşler işlenmiş gamzelerime

Dilimde baygın cümleler sürüklerken beni yaralarıma

Ahıma katıp karalıyorum sadece bir kaç cümle,

" Baba dönsene yeniden gülüşlerime..."

Merhametten yoksun arşınlarken adımlarım yalnızlığımı,

Düşlerime yeniden doğmanı bekliyorken çaresiz

Ve biliyorken aslında ebediyetini ölümün

Ve kandırıyorken kendimi

Sonunu kuramadığım tümcelerimde şuursuz söylemler beliriveriyor

Ve ben sana yazıyorum durmadan

Sahi ölümden öte köy var mıydı?

Tekrarı olmayacak bir hikaye bu Baba..!

Gözlerimde dünden kalma bir hüzünle seviyorum seni

Tut ki dönmene umut bağlayacak kadar ahmakça

Bütün olasılıklardan uzak

Masum bir o kadar çaresiz ve kimsesiz

Kim yargılayabilir ki beni amansız hüzünle ve hangi mantıkla?

Unutmaya umut bağlar mı insan?

Beyaz bir yazmayı oyalar gibi dokunuyorum sayfanın beyazına

İmgelerim şahlanıyor dizelere adın işlendikçe

Bir ben var yalnız adının ardına hüzünlü bakan

Bir de kurşunu kalemimin

Sigaramın dumanına yaslı ukdelerime erişemediğim sözcükler bir de...;

Yoldaşı olur musun şiirimin ey ölüm...!

" Bir dağ başı yalnızlığı bu "

Bir dağın gölgesinden mahrum

Adanmışlığıma adanışım yaşamın

Ve yarım yamalak bir özgürlüğün yarına yazgısıyım...

Şimdi,

Söndürdüm tüm ışıklarını ömrün

Kırağı yemişken ezberlerim

Ketum bir ağrıyı ezberliyorum...;

Sahi Baba örselenmiş hüzünlerimi de alıp düşsem mi yakana?

Bırakma Baba yüreğimde ki acı dinmedi hala...