Yıkılır Önce Kentler

yıkılır önce kentler

bir sıradanın elinden tutarak çözülür

sen beni burada bırak

bir kır kahvesinde

bir yol üstü kamyoncu lokantasında

tenim sevişir nasılsa

kendi boşluğuyla

yıkılır önce kentler

sırtımı dayadığım bütün duvarlar çözülür

bir sinir harbi

bir çift güvercin

yuvasından fırlayan elaya

kendi varlığını düşürür

adam değildir artık

yıkılır önce kentler

bu şehirde bütün yüzler yalancıdır zaten

aklını kaçırır

seni anımsatan puslu ışıkları yalnızlığımın

beni uzak ihtimallere soyutlar

bir çiçeği bekler gibi

bekler adam

yıkılanları, yitirilenleri serseri

black_1