Yine

//yaşadıklarımızın ertesinde kaybolanlar

yaşamadıklarımızın gölgesiydi//

yine ümitlerimin ardındaki

yalanları kovalıyorum

kendimle hesaplaşarak

herzamanki gibi yine yeniliyorum

ve ellerim herzamanki gibi yine boş

kabullenmelisin diyorum kendi kendime

kabullenmek zorundasın

mecbursun buna

yine kandıramıyorum kendimi

anlamsızlık yüreğimdeki alışmışlığın rahatlığıyla

boşluğa itmeye çalışıyor telkinlerimi

yalan sözcüklerin talanında

gözyaşlarıma saklıyor

zaferinin haykırışını

yine geçmişi yaşıyorum

arada bir olduğu gibi

avuntusuna tutunmaya çalışarak

yad ediyorum belli belirsiz yaşanmışlıkları

çaresizliğe gömülüyor umutlarım sonrasında

sanki hiç yaşamamış gibi daha önce

hiç olmamış gibi davranmaya çalışarak

gerçeklik kırıkları savuruyor

yine yabancıyım kendime bu aralar

hiç bilmediğim bir dildeki

kelimeler gibi

anlamsızlığı haykırıyor ismin

çığlık çığlığa boğularak

gecenin karanlığında

sessizliğime gömülüyor

üzerine ölü toprağı serpilmis gibi

olan beklentilerim

düşlerinin sanrılarını yaşıyor

gecenin meçhulünde

ve belkide hiç gerçekleşmemek üzere

sonsuzluğa merhaba diyor yine

keşke olasılığın imkanında

ihtimallerini yaşatabilme

imkanı verebilseydi düşlerim

ve esir düşmeseydi yalanına

işte o zaman parçalanan yüreğimin ölümü

vakitsizliğiyle yakınmıcaktı

çok erkendi dimicekti mesela

ağlamıcaktı

yine hayallerimin görünmeyen yüzünde

yaşıyor biten yaşanmamışlıklar

imkansızlığın acısıyla

büyüterek sessizliğimi

belirsizliğin kararsızlığına bırakıyorum

kendimi

ve düşüyorum

düşüyorum

gittikçe...