Yine Dökülecek Mısralar

Yine dökülecek mısralar buğulu gözlerimin arasından, kendi kendine

Kelebeğin kanatlarındaki aslı toz asil güzellikler gibi...

Seni bekleyecek gönlüm umutsuzca,

Gözümün önünde uçuşan kelebeğin omzuma konuvermesini bekler gibi...

Özleyecek ömrüm hasretinle;

Yanı başımda, en yakınımın en uzağında kalanlar gibi...

Yine dökülecek mısralar

Zihnimin bir yarısı çok isterken, öbür yarısı koparma derken o çiçeği

Bir yarım inkâr ederken, öbür yanım sessizce kabullenmişken sevdiğimi

Yine dökülecek gözyaşlarım

Kaçmak isterken sende kalakaldığım,

Tam bitti derken, nefesinle bin defa harlanan alevler gibi...

İsmi yok şimdi duygularımın, karmakarışık!

Cismi yok yanımda adının, sızımı sindirecek

Yürek de yok bende her şeyi söyleyecek

Gün boyu hüzün, günledir üzgünüm, süzgünüm...

Helal etmiyorum hakkımı!

Kırgınım hayata!

Veremedi kadınımı diye bana

Adını 'sen' koymuştum bu günlerde, sen geçiştirip dururken suskunluklarınla

Yürek tükendi, zaman doldu, umudum bitti kara deliklerde...

İlk aşklardaki gibi pervasız değilim artık

Yavaş yavaş eksilen ardımdaki çınarların gölgesinde...

Ağaçlarım tek tek kurudu

Son hakkımı da sende kullandım

Ben, güneşin alnında donakaldım...

Yaşamaya çalışıyordu güllerim, şakaklarımdaki karlar altında

Tomurcuklarım ölüyordu imkân/sızından bahsettiğinde

Filizlerim yeşermiyordu gelecekte, dikenler kaplıyordu her yanımı

Paniklerim acıtıyordu, kanatıyordu içimi

Kahkahalar atıyordum,

Hafiften ağlıyordum senle birlikte

Aslında sesim hiç çıkmıyordu bütün gün ve gecelerde...

Artık sen de benim imkân/sızımdın!

Sanki tüm âşıklarımın intikamcısı

Sanki tüm günahlarımın alacaklısıydın mahşerden

Onları bir bir ödüyordum senin sesinde

Bir zamanlar ne kadar sevildiğimi şimdi anlamıştım,

Verdiğim acıları da ancak kavramıştım

Sıyrılamamıştım...

Yine dökülecek mısralar

Yine dökülecek gözyaşlarım aynalarda

Daha kaç kez, kimbilir

Daha kaç kez, sanrılarımda...

Belki bir kaç dakika zaman kazanmak içindi senden,

Küçük yalanlarım, masum düzenbazlıklarım.

Oysa hiç bilemedin

Sen rahat ol diye, sen incinme diye,

Vazgeçtiğimi, senden bile, aralarda...

Boş ver, adını koymayalım, dağınık kalsın, toparlamaya kalkma!

Sür keyfini işte, ne yaşanıyorsa

Ben nasılsa yaşarım senden arta kalan daracık zamanlarda...

Suçlama kendini, kabahatin yoktu ki senin

Kaderin yeniden kesişen çizgilerinde oynanıyordu bu oyun,

Yani istersen artık kendinle gurur duyabilirsin

Ötesiniyse istemedin, sözüm ona benim için!

Yunan tanrıçalarının kara kıskançlıklarıyla ormanları telef eden sır aşkları,

Mazideki aşk romanlarından fırlamış başrol kahramanları,

Ve köhne bir şehri kaplayan masum kar manzaraları gibi

Hayaldin...

Misket oynayan haşarı çocuklardık bazen, büyümemekte direnen

Birlikteydik bazen kuğuların büyüleyen aşk dansları zarafetinde, sen/kronik...

Avunurum hayalinle, boş ver sen üzülme...

Hadi sen git şimdi imkân/sızına

Masalsı hayallerimle yalnız bırakıp beni

Bildim ki; ne zordur imkânsızı sevmek, senden dolayı...

Beni benden fazla kollama, aldırma, alma!

En kötüsünden;

Ağaçların tomurcuklarına bakarım mevsimin geldiğinde

Çiçekleri koklarım uzun uzun

Gökyüzüne bakarım, ay ışığında ağlarım

Görmezden gelirim tutuşan elleri, yürekleri

Kimsecikler görmez seni gözyaşlarımda

Şükrederken senle yaşadıklarıma.

Bir kapanın elinde kalırım eninde sonunda...

En zoru aslında

Seni bırakmak olacak soğuk gecelerde imkân/sızınla baş başa...

Yalan da değildi hani;

Aklına girmeye çalıştığım

Eski hikâyelerimi, acıklı acıklı anlattığım

Domdom kurşunu etkisinde ender kelimeler aradığım

Aralık bıraktığın kapılarından hırsız gibi süzülmeye çalıştığım...

Yalan da değildi hani;

Senden de güzellerini gözlerimin aradığı, olmadığını bile bile

Ufak tefek yatırımlar yaptığı kelimelerimin, soluk sesleri duyayım gecelerimde diye

Hem sensiz, hem yalnız, hem fakir yaşamazdım ki bu âlemde

Felaketim olduğunu sanıp da sen ağlama diyeydi belki de...

Gülüyordum içimden bir yandan

Kırdığın gururundan söz ederken

Duymuyordun, dinlemiyordun ki beni

Haklıydın belki de,

Böyle gurursuza gurur kırmak kanına dokunuyordu herhalde!

İşte kal tam orada, hakkımı yeme daha fazla!

Zordu be güzelim, çok zordu;

Onca seveninin olduğunu bilip de, aşk ölülerinin akıbetlerini görüp de seni sevmek

Gücünü iyi bildiğin tahripkâr cümlelerine rağmen dik duruşumu korumaya direnmek

Şımartılmaya onca hasretken ben, seni senden kıskandırmalarım, gevezelik zamanlarımızda

Geçmişlerimizi onarmaya çalışırken, kendi yıkıntılarımın altında kalışım, masalımın avlularında...

Meşguldün ya diğer hayallerinle, ondan fark edemedin elbet

Ne kolay dökülmüştü 'sana aşığım' sözcükleri dudaklarımdan ilk kez

Hani bir genç kızın, bekâretini erkeğine aşkla sunduğu masallardaki gibi!

Çok görme be!

Elinden orta sevgili bir kahve dindirirdi belki sızılarımı

Sarardı belki içimde patlattığın bubi tuzaklarının yaralarını...

Boşunaydı canımı yakma çabaların üst üste, en ben olduğum huylarımın üzerine

Sevmemek için hep yanlış anlamaların, tersine tersine

Beter ol deyişlerin en sevimli halinle...

Ben zaten bir cadı kazanında kaynıyordum çaresizce

Başından süresiz cezalıydım karşılıksız işkencelere...

Ah güzelim,

Ah sevdiceğim

Bir anlayabileydin

Ölüm bile çocuk oyuncağı gelirdi yanında bana...

NEG 15 Mart 2011 İst