Yine Hüzünlendin Gönül Vuslatına Ermeden

Yine hüzünlendin gönül, vuslatına ermeden

Geldi geçti ömrüm eyvah, bir güzel gün görmeden

Hasret kaldım gözlerinin, zeytinden karasına

Çok çileler dertler çektim, budur ömür sermayem...

Akşam oldu kararıyor, yine gönlüm hazanda

Sevdim, sevdim alamadım, kavuşmamız mezarda

Gönlüm üzgün, yürek sevmiş, gelmişiz biz nazara

Mutluluğu bulamam ben, ağlarım hiç gülemem...

Sona geldik ömrümüzün, belki de son baharı

Son deminde sensiz geçmez, bir dakika, saati

Gelsen sevindirip sarsan, ödeseydin diyeti

Kavuşmamız hayal oldu, gel desende gelemem...

Yaşam sisli, yürek puslu, hayalin hep karşımda

Düşmüş saçlarıma aklar, daha bu genç yaşımda

Aşığım, divane gönlüm, bakman aklım başımda

Araya fesatlık girdi, sev desen de sevemem...

Düştüm dertlerin ağına, ağrıyor, yanan bağrım

Gel deseydim gelir miydin, sevgilim bu son çağrım

Karlı dağlar aş gel desen, düşünmezdim aşardım

Engel oldu dağlar bana, gayrı seni saramam...

ŞAHİN ne söylersin yeter, fazla naz usandırır

Senin aşkın yakar beni, tatlı candan caydırır

Düşmüşüm sefile döndüm, seven gönül, kaldırır

Yollarıma halı sersen, gücendim yar varamam...

OCAK / 2010 / KONYA