Yine Küs Kalırdı Mutluluk

bir dağ patlıyordu ansız

bir yürek göçüyordu kınsız

eyvahsız ve eyvallahsız

sindirilmiş gecenin tahakkümünde

bildik günün tınıyla

yitik düşün tanısı oluyordun

ve panzehirini bırakıp damarlarıma

geceme sen olup doluyordun

cehenneme dönen yürekte

sözcüklerin tılsımı bozuluyordu

paramparça bir lügatta

yokluklardan

yoksulluklardan

ve yoksunluklardan

bir pazar kuruluyordu

yine öksüzdü cümleler

yine dilsizdi kahırlar

yine üşüyor

ve yine titrekti lambalar

heyelanlar süpürüp götürüyorken teni

gelgitlerle dövülüyorken yürek

deli taylar kişniyorken

tepiniyorken etimde onca olmaz

bir yay gibi geriliyordu bu beden

hep sen oluyordun

hep sendin neden

ellerimde bir müebbet sevda

tutunuyorum bir çöpün çatalına

aforoz edilmişken güzel günlere

damarlarımı çatlatırcasına

beynimi kanatırcasına

apansız bir taş olup

fırlıyordum bir çocuk sapanında

sokaklar kör

sokaklar sağır ve dilsiz

bir ben kalıyorum

bir de olmazlarım

sessiz ve kimliksiz

hangi yaşam 'en azından ölmedim'li çöküşümü

tükenişin tutsaklığından aşırabilir

kim tutunabilir ansız ve zamansız zulümlere

yüzde kırılan tebessümü hangi sargı sarar

yarılan yüreğin artçılarını kim şans sayabilir

teslim olmuşken ölümlere

bir mağlubiyetin daha hüznü vuruyor güne

ve yine 'sus' tu

sığıntıydı bütün haykırışlar

meydanlarda hınca hınç bir boşluk

sağırlaşmış bütün çığlıklar

ellerimde patlayan sahipsizlik

alnımda çatlatan bir kuruluk

kıyılarımı dalgalar döver

ve yine küs kalırdı mutluluk