Yiten

Çocukluğum gözümün önünden düşen bir kar tanesi şimdi

Soğuk yalnızlığımın öte beri almak için giden ve yiten yokluğu gibi

Ellerim kalemimin ucunda tebeşirli mutluluklarıma yetişmek ister

Yazmak istesem yazamam

Ve yaşamak istesem bir gün biri için

Mümkün değil kurallarımı bozamam.

Çocukluğum yiten bir anı işte

Dolu gözlerimin yağmurdan nasiplenen çamurlu hınzırlığı

Adım atmak istesem atamam

Bir deli ormanın yeşilinde kalan aklımı

Cennetimin ücra köşesinde barındırsam barındıramam

Başımda bir ağrı

Kalbim inceliklerini yıkıyor kalemime

Sevmek mi?

Bir daha asla

Asla'nın tedavülümden kalkmaz sofrasında imkânım yalnızlıktan tıka basa doymakta...