Yitip Gidersin

Yıkılır an gelir

Mabet diye sarıldığın kubbe

Saçlarında toz kümeleri

Bir de yağmur vurunca üzerine, ıslak

Çamurlaşır kirpiklerin

Bakamazsın öyle,

Tekil zamanlar kalır

Çay demi gözlerinde

Büyütemezsin

İçindeki çocuğu

Cüce hayaller yüklenirsin

Şarkılarını susturup

Mızrabını kırar

Ladin saplı ud

Parmaklarını öksüzleştirirsin

Hüzün akşamlarında

Kimliksiz

Öyküler yazarsın

Çalakalem

Öznesi

Bitik

Firari akşamların

Köhne meyhanelerinde

Papazkarasına sararsın umudu

Başıbozuk

Adımlar bırakırsın şehrin sokaklarına

Sokak itleri salınır peşinden

Yitip gidersin

Kendini yok edip

Gölgeni kaybedersin

Minare kandillerinde...