Yitirdiğim Yaşama Sevinci

ne güzel gülerdin

toprak kokulum

bahar gibi

çiçek çiçek

sen varken

dolardı dünya

ve

umut

içimdeki kıvılcım

endişesiz yanan ateş

gün

yarin

ölümü hesaba katmadığım gelecek

anam

kadınım

oğlum

kızım

bağ

bahçe

bostan

ağaçtaki kuşlar

gökte uçan güvercin

avludaki köpek

börtü

böcek

kısacası her şeye

anlam kazandırırdı varlığın

efkarın yerini alırdı gülücük

şimdi boynum bükük

anlamsızlaştı her şey

kimseye diyemiyorum derdimi

şiir oluyorsun kalemimde

satır satır

babam

acının üstüne

tattığım acı

yitirdiğim yaşama sevinci

ölüm yıldönümün yaklaştıkça

arıyorum köşe bucak

gözlerim doluyor

zor tutuyorum kendimi

annemin yanında

ağlamamak için

ister istemez kabulleniyorum

başka bir şey yok yapacak

ne güzel kokardın

toprak kokulum

bahar gibi

çiçek çiçek...