Yokluğun Hüzün
sen gideli perdeler duvarlar hüzün
acılı sokaklar dolaşıyor içimde
ince bir sızı akıyor şarkılardan
hüznün içine düşüyorum
biraz da üşüyorum
sancılı notalar vurur kıyılarıma
uzaklığın duman duman başımda gölgelenir
kırışıksız bir çarşaf gibi uzanmışım denize
pırıl pırıl bir sabah doğuyor
giden gemiler dönüyor
dinledikçe doyamıyor insan
tam ayarını bulamadım mutlu oluyorum bazen
bana çok yakışıyor bu duygu
yoksa biraz daha mı giysem
sen senden başka bir şeysin
senden sana kadar uzanıyorum
sana bırakıyorum gözlerimi
ufuklarda aheste aheste seni gezsin
akşam oluyor günler
Öyle kırılganım ki birde
hüzün eklenince nem kapıyorum havadan
sesin sıcak bir meltem gibi esiyor kulaklarıma
Sonra yokluğun var ya
gözlerim yüksekliğinde ayna
ve içinde sen
gülüşün ayrı bir doyumsuz manzara
gözlerin ayrı bir derya
Sen burda yanımdayken böyle değildi bunlar
yoksa biraz daha mı gelmesen
ağaçlara güllere bakıyorum
ışık gibi kırılıyor gözlerim
yine hüznün içine düşüyorum
Sana benzeyenler geçiyor bu sokaktan
alınıyorum
yalnız sen yakışıyorsun gözlerime
o yüzden çok kırılıyorum
sen yokken hüzün de güzeldi ama
hem gel hem de gelme
sahi ne zaman geleceksin
18/06/2019 Ankara