Yokluğuna Gazel

kısa ömürlerin sonu gibiyim

yarım kalmış öpücükler kadar sorulu...

temmuz kentlerini unuttum

ve hiçbir yaz yeni değil benim için...

çocuktum o zamanlar kavşakları bol

şimdi caddeler çok yalnız ama büyümedim...

arkadaşlarım olmuştu soğuk yağmurlarda

kaldırımlar gözlerini dikene kadar gülüşüme...

koyu ıssız akşamlarda ağaçlara acıyorum

özellikle yokluğun kök saldıktan sonra iç acıma...

sonralı ölümlere alıştım aslında nefesinde

asıl sesin susunca çığlığını basacak eşsiz aydınlık...

kurallarını zaman çizemez düşlerimin ara sokaksız

yersiz yurtsuz bir uçurumdan düşme anındayım daima...

okul tatilleri kadar umarsız kapanacaktı gözlerim

gülüşlerinin solfeji birleşseydi tınısıyla dudaklarımın...

sana sakladığım bir ikindinin huzurunda gideceğim

sen gelmeyince tüm vakitler beni terk edecek çünkü...