Yokluğunda

ben sensiz gecelerimde boğdum

seni benden alan gündüzleri

gittiğin günden beri

görmedim bir daha gündüzleri

gök yüzünü bile gece seyrettim

en güzel yıldızına verdim ismini

ayın çehresine yerleştirdim hayalini

sokak lambalarında seyrettim gözlerini

onlarla avuttum kendimi

seni sensiz sevmeyi öğretti bana

onun için belkide çok sevdim geceyi

hüznümü paylaştım karanlık kuytularında

seni haykırdım karanlık sokaklarında

umut topladım kağıt toplayan çocuğun bakışlarından

şarabımı paylaştım

gecenin tüm yanlızlarıyla

gecenin orta yerine haykırdım ismini

ikimizde aynıydık gece ve ben

gece sessizliğini anlatırdı

ben sensizliğimi

gece kendi karanlığında

ben sensiz karanlığımda

yaren olduk birbirimize yokluğunda

nasıl sevmemki geceyi