Yokluğundan Bana Kalan Hüzün

yokluğundan bana kalan hüzün

bütün acılarımı toplayıp

yüreğimin yüksek tavanlı geniş odasında

sıra gecesinin ev sahipliğini yapıyor

nerdesin

ne kadar varsın

ne kadar yoksun

ben hep böyle düşecek miyim

yüreğinin tümseklerinde

içimdeki yangından ters istikamete doğru

nefes nefese koşan hayalinin

karanlık siluetini izliyorum

yorulmak nedir bilmiyorsun

oysa ki

dönüp baksan ardına

nicedir oynadığımız kuzuların sessizliğinden

kaçırıp katledecek güzel bir duygu

kalmadı geride

yokluğundan bana kalan hüzün

çalıp söyleyip oynuyor bu gece

yanılgılarımla saçımı topladım

öyle uzun süre kalıp bakışamayan aşkın kanına

kara giysiler seçtim

bir düşük ihtimalle daha kalem çektim gözlerime

iğneyle çuvaldızın arasında kalan

sükütla

oturdum yanıbaşına

ölüm, hayat, sevgi, nefret

söyle

hangisini içime çekeyim şimdi

gururumu bırak

okşandıkça

açık ışık bırakmadı aşka

yokluğundan bana kalan hüzün

gözlerimin çeşmesini açtı

yaslandı omuzuma

bir zalimin

nefesine iltica edemememin

kahrını içirtiyor bana

hadi

bırak kaçmayı

gözlerimi kuşatan hayallerimi al

içimdeki sessizliğin sahilinde bekle beni

hayallerin son dansıyla

şahlanacak tozların içinden geçeceğim seninle

gecenin sonunda

kusursuz kırılmış, içi boş, ceviz kabuğu atacağım

ayaklarının önüne

bendeyse

çöplerinden ayrılmış bir kibrit kutusu olacak

kuzuların sessizliğinden kalan

korku ve suçluluk duygusu

geldi

sen suçluluk duygunla ceviz kabuğuna

ben korkumla kibrit kutuma

yokluğundan bana kalan hüzün

üstümü sen ört

ne kulağım dışarda kalsın

ne de saçımın tek bir teli