Yokluk

ben seni bilmem

seni sevmeyi öğrenmekle

zamana ağrıyan bir yüz yontmaktan

asırlar paslattım

ve kendimi mahallenin çocukları tarafından

kuyruğu kesilmiş bir kedinin eksikliğine kapattım

hangi çöpü karıştırsam

benden attığın ne varsa kemirip kendimi bitirmeye koyuldum

o yüzden ben bilmem

cemre düşünce ilk ellerin mi ısınır

yüreğin mi çözülür, kutup buzları mı utancından buharlaşır

anlamam.

bir çiçekte bir mevsimlik yapraktım

sevmiyora yoldular beni, sonra herkes yoluna

ben yokluğa...

ben seni bilmem

bilmek de istemem

o yüzden bu şiiri kısa kesip

senin de beni bilmemene düşüp

intiharlara sarılıyorum

içimden, içimden...