Yoklukta Kaybettim Şairliğimi
Penceremde incir ağacının kolları
anlatır bana dünyanın türlü hikayelerini
taştan bizim yokuşun merdivenleri
götürür beni ruhumun kuytu derinliklerine
ahşap iki katlı evimin
içindeki tüm yaşanmışlıklar ve hayallerim
incir ağacımın gölgesinde
sandalyede sallanıyor hatıralarım
meltem estikçe dokunur yüreğime
havada deniz kokusu
sarar beni hep yine
sokak kapımın gıcırtısı
rüzgar içeri birini mi aldın
diken diken oldu ruhum
incir ağacının gölgesinde
şairliğim tutu yine
köşe başında yıkık dökük bir bakkal
her gün ekmek parasını sayar
yüzünde yokluğun sancısı
kare taştan yollar, buz kesiği
içine hapsetmiş yüreğimi
her adım beni götürür o sona
köşedeki ecelim mi yoksa
iki yolu bağlayan
gölge evimden
kuş uçmaz kervan geçmez
yokluk yoksulluk ve ben
bu yokluk kanımı zehirliyor
şairliğimin; sırtından vurup
kalemimi astım ayın şavkında
uzanan incir ağacının kollarına
ben ben şairliğimi katlettim
benden geriye kalan sadece hayalet bir ev